Διαμερίσματα

Μανταμάδος

ΛΕΣΒΟΣ, νησί πολύμορφο, πολύχρωμο κι ηλιόλουστο. Με τον επαναστατικό νού, με το πνεύμα που γεννοβολά ασταμάτητα ιδέες και ξανακερδίζει τη δύναμη του καθώς λούζεται στα καθαρά νερά του Αιγαίου.
Χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει και μένει πάντα για μας τους Μυτιληνιούς το πιο όμορφο κομμάτι του κόσμου. Μια στεριά που οι άνθρωποι της ζουν, ονειρεύονται και δημιουργούν. Ένα νησί σμιλεμένο εδώ και αιώνες με το πνεύμα της Ασίας και της Ευρώπης. Κι είναι πολύ παράξενη η αίσθηση αν τύχει και βρεθείς σε μια πέτρα ή σ’ένα νερό που χωρίζει τους δυο κόσμους. Ας πούμε εκεί στην ακρογιαλιά των παλιών οικισμών του Μανταμάδου. Στον Παλιό ή τον Άγιο Στέφανο.

Ασημένιες και χρυσές αμμουδιές, βαθύριζοι και πολύκλαδοι ελαιώνες. Ο τόπος όλος περίγυρα σε κάνει να απολησμονιέσαι μέσα στους καιρούς, μέσα σε κείνους τους αρχαίους ανθρώπους με τις παχιές γενειάδες και τα ήσυχα μάτια.

Χέρια που σπιθαμή-σπιθαμή είχαν ζήσει κι είχαν πονέσει τον τόπο τους. Έμειναν εκεί για καιρούς και καιρούς ώσπου λαοί και πολιτισμός ήρθαν σε αγώνα θανάτου. Ώσπου πολεμόχαροι περάσανε σπέρνοντας τον όλεθρο. Σε δύσκολη θέση βρέθηκαν τότε οι ντόπιοι. Έχασαν τ’αγαθά τους κι αναζήτησαν τόπους πιο ήσυχους. Και φτάσαν στο σημερινό Μανταμάδο.

Καθώς ο χρόνος κυλούσε ο νέος τόπος εγκατάστασης απέκτησε μια καταπληκτική γεμάτη ψυχή ιστορία με κέντρο τη λατρεία του Ταξιάρχη. Κι ήρθε μια μέρα του 1922 που ο απέναντι κόσμος πέρα απ’το νερό και το βράχο αναγκάστηκε κι αυτός να εγκαταλείψει τον τόπο του. Πολλοί βρήκαν γαλήνη στον προστάτη Αρχιστράτηγο που έρχεται να καταπραϋνει τους πάντες, <<εν παντί καιρώ και πάση ώρα>>. Θαλπωρή γλυκύτατη μα και η ζωντανή σα λυπημένη και σα βαρύθυμη, στέλνει την ευλογία του και χαρίζει την προστασία του.

 

Κάπη

Στα Β.Α. της Λέσβου σε υψόμετρο 300μ., στους πρόποδες της ανατολικής πλευράς του Λεπέτυμνου, βρίσκεται χτισμένο στο χωριό Κάπη. Απέχει από την πρωτεύουσα του Νομού 40χμ. Στη βορινή και νότια άκρη του χωριού αντίστοιχα, βρίσκονται χτισμένες δύο εκκλησίες, ο Αϊ-Γιώργης και η Παναγία.

Στην πλατεία στη σκιά ενός γέρου – πλάτανου είναι χτισμένο το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς και την κτηνοτροφία. Συγχρόνως καλλιεργούν τους κήπους τους, «τα περιβόλια» που εκτείνονται κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του χωριού.

Τη δεκαετία του ’60 λόγω των δύσκολων οικονομικών συνθηκών αρκετοί κάτοικοι μετανάστευσαν. Η Κάπη έχει μεγάλη παράδοση στη μουσική. Υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί μουσικοί. Σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις έδιναν το παρόν κομπανίες με χάλκινα πνευστά «φυσερά», που σήμερα λόγω των απαιτήσεων της εποχής έχουν αντικατασταθεί με πιο σύγχρονα όργανα.

Οι παραδοσιακές κομπανίες ψυχαγωγούσαν ανέκαθεν τους Καπιώτες που πάντοτε γλεντούσαν οικογενειακά στις γιορτές των Αγίων αλλά και τις Κυριακές στην πλατεία του χωριού.

Είναι ένα χωριό με αρκετούς νέους ανθρώπους που εκτός από την καλλιέργεια της γης ασκούν διάφορα επαγγέλματα,όπως χτίστες, ελαιοχρωματιστές, μαραγκοί κ.α. Οι γυναίκες του χωριού φτιάχνουν παραδοσιακά γλυκά και «αμυγδαλωτά» καθώς και πλήθος κεντημάτων.

 

Πελόπη

17χωριά αποτελούσαν το χωριό Πελόπη, που ήταν σκορπισμένα στην ίδια αυτή περιοχή λόγω των επιδρομών των πειρατών που τους παίδευαν συνέχεια.

Όταν όμως οι κάτοικοι αυτών των χωριών βρήκαν μία κατάλληλη και δασωμένη περιοχή κοντά στον ποταμό Τσικνιά, εγκατέλειψαν αυτά τα μικρά χωριά κι έχτισαν τα σπίτια τους εκεί. Ονόμασαν την περιοχή Γέλια, καθώς είχαν πια απαλλαγεί από τους πειρατές κι ήταν πλέον η ζωή τους όλο χαρά και γέλια.

Σε μία άλλη εκδοχή για την ονομασία του χωριού, μαθαίνουμε, ότι το χωριό ήταν αρχικά χτισμένο σ’ ένα σημείο, όπου το χτυπούσαν οι ακτίνες του ηλίου κι εξ’ ου η ονομασία Ιέλια που όμως μετατράπηκε σε Γέλια, όταν μεταφέρθηκε στο μέρος που βρίσκεται σήμερα.

Μετά το δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο το χωριό πήρε τη σημερινή του ονομασία, Πελόπη, διότι κάποτε πέρασε από εκεί κάποιος βασιλιάς λεγόμενος Πέλοπας.

 

Κλειώ

Η Κλειώ με το αρχαιοπρεπές όνομα της Μούσας «Κλειώς» είναι στραμμένη προς τη θάλασσα, από υψόμετρο 350μ. κοιτάζοντας τις ρίζες της, καθώς στην ευρύτερη περιοχή του χωριού βρίσκονται σκόρπιοι αρχαίοι οικισμοί, ερείπια των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα.

Πρόσφατη έρευνα έφερε στην επιφάνεια αρχαίο οικισμό της Πρώϊμης Χαλκοκρατίας περί το 3200 π.Χ. στη θέση Παλιόκαστρο. Σε τούτο το σημείο εικάζεται ότι υπήρχε το άγαλμα της Μούσας που άρπαξαν οι πειρατές άγνωστο πότε και που κατά σύμπτωση βρέθηκε στο Ηράκλειο, (αρχαία πόλη), της Ιταλίας τοιχογραφία που απεικονίζει τη Μούσα, προστάτιδα της Ιστορίας και της Ρητορικής.

Στους παραπάνω αρχαίους οικισμούς στα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα και πριν την άλωση από τους Τούρκους, (1453), οι πειρατές ανάγκασαν τους ντόπιους να εγκατασταθούν στη σημερινή Κλειώ, για να επισκοπούν τη θάλασσα από τις επικίνδυνες κι αιματηρές πλέον επιδρομές.

Τα πρώτα χτίσματα έγιναν στη θέση «Πλάτανος» μέχρι τα «Χαμάμ» και δεν ήταν ορατά από τη θάλασσα. Στην πορεία της ιστορίας, το χωριό αναπτύχθηκε και μεγάλωσε αρκετά, αφού εξέλειψε κι ο κίνδυνος των πειρατών.